.jpg)
Ter nagedachtenis aan Merik van der Torren, de oprichter van deze poëziemiddag, las ik twee gedichten voor van hem.
We waren blij dat de immer bescheiden dichteres Miek Hoekzema wilde invallen voor Marjet Cliteur en met veel overtuiging uit haar werk voordroeg. Bijna een revanche op haar vorige voordracht bij ons, toen ze, volgens haar eigen mening, te zeer geroerd een gedicht voor een overleden vriend voorlas.
Daarna volgde Samuel Vriezen, die naast dichter ook componist is, met een fenomenale voordracht van een gedicht dat een kwartier duurde uit zijn ‘De Harmonie der Scheuren’. Niet iedereen had het geduld ervoor (sommige mensen waren zelfs boos!) maar degenen die wel in waren voor iets unieks zagen een moderne Homerus der lage landen oprijzen en werden meegevoerd op de muzikale golfslag van zijn gedicht.
Als in een catharsis speelde saxofonist Frank Paavo enkele mooie en swingende Jazz stukken, met op bas Klaas Blankestijn en Boris Bakker keyboard, die zowel ontspanning boden als interessant luistermateriaal waren.
Na een korte pauze las ik twee gedichten voor uit het werk van Esther Jansma die begin dit jaar overleden is en die ik goed kende.
Bernard Wesseling’s voordracht werd verluchtigd door zijn licht Amsterdamse accent en jongensachtig uiterlijk wat aan Gerard Reve doet denken. Zo laconiek dat je bijna zou vergeten dat hij een gelauwerd dichter is met vele dichtbundels en romans op zijn naam, verschenen bij Uitgeverij Nieuw Amsterdam. Hij heeft bovendien zelf een zeer succesvolle poëzie-avond bij Theater Mascini. De moeite waard om eens een kijkje te gaan nemen.
Vervolgens waren de korte notitie-gedichten van Jürgen Smit aan de beurt. Hij las ze voor uit zijn bundel ‘Een kraai is ook een zangvogel’. De agenda waarin hij deze gedichten/ dagboeknotities schreef had hij ook bij zich. Elke datum heeft als onderwerp een dichter die is overleden op die dag.
Het hoogtepunt van de middag was mijn eigen moeder, de 85-jarige Miriam Al, die 40 jaar geleden samen met Merik van der Torren deze poëziemiddag begon. Ze declameerde, als een ware slammer uit haar hoofd, een tragisch komische tekst waarmee ze de lachers op haar hand kreeg. Ook zong ze acapella een ode aan de Albert Cuyp die ze zelf schreef.
Het Frank Paavo trio bracht opnieuw twee stukken, waaronder een compositie van mijn hand: Apocalypso. Uiteraard een dansbare Calypso waarbij niemand stil kon blijven zitten.
Als laatste genodigde hadden wij Joz Knoop die inviel voor Seraphina Hassels met zijn welbekende Jozzonetten. Zijn voordracht is net zo perfect gestileerd als zijn Jozzonetten waardoor iedereen aan zijn lippen hangt. Uiteraard mocht ook De Damschreeuwer niet ontbreken, met de ontroerende slagzin: ‘Eigenlijk zouden wij allemaal zo moeten schreeuwen…’
Eric Barnard, melde zich aan voor het open podium met korte teksten waarvan hij nog niet weet of het gedichten zijn. Ik moest zijn voordracht helaas onderbreken om 5 voor halfzes, zodat er tot besluit nog een stuk gespeeld kon worden door het Frank Paavo trio.
Ik wil Marjan Bakker en André Voskamp van het Stadsdorp bedanken voor hun support om deze middag mogelijk te maken, Fonds voor Zuid voor hun financiële ondersteuning en de OBA Olympisch Kwartier voor het ter beschikking stellen van hun ruimte. Inge Severijnse voor haar hulp aan de bar en Jessica van Brakel voor het ontwerp van onze huisstijl en flyer.
De volgende poëzie middagen zijn op 15 februari 2026 en 21 juni 2026.